WYWIAD Z MGR AGNIESZKĄ CZERNEK I LEK. MED. DOROTĄ FENSKĄ.

KILKA ODPOWIEDZI NA PYTANIA ZWIĄZANE Z OTYŁOŚCIĄ M.IN.CZY NIEODPOWIEDNIA DIETA JEST PRZYCZYNĄ OTYŁOŚCI ? CZY ISTNIEJE SKUTECZNE ODCHUDZANIE?

ABY OBEJRZEĆ FILM, PROSZĘ KLIKNĄĆ PONIŻSZY LINK:

„OTYŁOŚĆ”

WYWIAD Z MGR AGNIESZKĄ CZERNEK

KILKA CIEKAWOSTEK O ZDROWYM ODŻYWIANIU.

ABY OBEJRZEĆ FILM, PROSZĘ KLIKNĄĆ PONIŻSZY LINK:

„ŻYJ ZDROWO-W ZDROWYM CIELE ZDROWY DUCH”

ŻYWIENIOWE WSKAZÓWKI - ``5U`` ZDROWEGO ŻYWIENIA

UROZMAICENIE – POSTARAJ SIĘ ABY W TWOIM CODZINNEYM MENU ZNALAZŁY SIĘ PRODUKTY SPOŻYWCZE ZE WSZYSTKICH GRUP, BY TWÓJ JADŁOSPIS CECHOWAŁ BOGATY DOBÓR RÓŻNORODNYCH BARW, SMAKÓW I AROMATÓW

UMIARKOWANIE – DOSTOSUJ ILOŚĆ ORAZ WARTOŚĆ ENERGETYCZNĄ POSIŁKÓW DO TWOJEGO INDYWIDUALNEGO ZAPOTRZEBOWANIA TAK, ABY UTRZYMAĆ WZGLĘDNIE STAŁA I PRAWIDŁOWĄ MASĘ CIAŁA. PAMIETAJ, ŻE TWOJE DZIENNE ZAPOTREZBOWANIE NA ENERGIĘ (KCAL) POCHODZĄCĄ Z POŻYWIENIA ZALEŻNE JEST M.IN. OD WIEKU, PŁCI, MASY CIAŁA, RODZAJU WYKONYWANEJ PRACY, AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ

UREGULOWANIE – ZAPLANUJ CODZIENNIE OBOWIĄZKI TAK, ABY ZACHOWYWAĆ WZGLĘDNIE STAŁE PORY POSIŁKÓW, BY PRZERWA MIĘDZY KAŻDYM Z NICH WYNOSIŁA OKOŁO 4 GODZIN. TAKIE REGULARNE DOSTAWY ENERGII ORAZ SKŁADNIKÓW ODŻYWCZYCH POZOWLĄ ORGANIZMOWI NA SPRAWNIEJSZE ORAZ BARDZIEJ EFEKTYWNE ICH WYKORZYSTANIE

UNIKANIE – STARAJ SIĘ UNIKAĆ CZĘSTEGO I NADMIERNEGO SPOZYWANIA 3 GŁÓWNYCH „WROGÓW” ZDROWEJ DIETY – CUKRU, SOLI I TŁUSZCZU ZWIERZĘCEGO. TO WŁAŚNIE NADMIAR TYCH SKŁADNIKÓW W PRODUKOWANEJ NA MASOWĄ SKALĘ PRZETWORZONEJ ŻYWNOŚCI JEST ODPOWIEDZIALNY ZA LAWINOWY WZROST ZACHOROWAŃ NA WSPÓŁCZESNE CHOROBY CYWILIZACYJNE, M.IN. CUKRZYCĘ, CHOROBE NIEDOKRIWENNĄ SERCA ORAZ NOWOTWORY

UPRAWIANIE – PAMIĘTAJ, ŻE ZDROWY STYL ŻYCIA TO NIE TYLKO PRAWIDŁOWE ODŻYWIANIE, ALE TAKŻE AKTYWNOŚĆ FIZYCNA. INDYWIDUALNIE DOBRANY ZAKRES AKTYWNOŚCI, POCZĄWSZY OD SPACERÓW, NORDIC WALKING, POPRZEZ JAZDĘ NA ROWERZE, BIEGI, PŁYWANIE CZY TRENING SIŁOWY LUB FITNESS TO GWARANCJA ZACHOWANIA SZCZUPŁEJ I ZDROWEJ SYLWETKI ORAZ DOBREGO SAMOPOCZUCIA

WAPŃ I JEGO ZNACZENIE W ŻYWIENIU CZŁOWIEKA

Wapń jest niezbędnym makropierwiastkiem do życia i prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka. Jest piątym pod względem zawartości składnikiem budulcowym tkanek i narządów. 99% całkowitej puli wapnia zlokalizowane jest w kościach, natomiast 1% to jego rozpuszczalna postać obecna w płynach ustrojowych.

Proces wchłaniania wapnia odbywa się głównie w jelicie cienkim i jest ściśle uzależniony od obecności witaminy D. W przewodzie pokarmowym zaabsorbowane zostaje średnio 30-40% spożytego wapnia. Jednak w określonych stanach fizjologicznych (intensywny wzrost, ciąża, rekonwalescencja) czy w przebiegu niektórych schorzeń, wchłanianie może wzrosnąć nawet do 75%.

O stopniu wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego decyduje obecność innych składników pożywienia, takich jak laktoza, aminokwasy zasadowe, niektóre kwasy organiczne, sole kwasów żółciowych oraz odpowiedni stosunek wapnia do fosforu. Z kolei wysokie pH soku żołądkowego, obecność wolnych kwasów tłuszczowych, nierozpuszczalnej frakcji błonnika pokarmowego, fitynianów, szczawianów, magnezu oraz potasu ograniczają wchłanianie wapnia.

W organizmie człowieka wapń spełnia liczne oraz istotne pod względem fizjologicznym funkcje. Jest on jednym z głównych składników nieorganicznych, będących materiałem budulcowym tkanki kostnej oraz zębów. Występuje tam w postaci hydroksyapatytu oraz fosforanów i węglanów. Poza wspomnianą powyżej strukturalną rolą, wapń uczestniczy także w szeregu metabolicznych reakcji ustroju. Wywiera on wpływ na zachowanie pobudliwości synaps układu nerwowego, pośredniczy w reakcjach skurczowo – rozkurczowych mięśni gładkich oraz serca, co czyni go uniwersalnym przekaźnikiem międzykomórkowym. Ponadto wapń posiada zdolność do aktywacji licznych enzymów, oddziałuje na błony komórkowe, zmniejszając tym samym ich przepuszczalność. W układzie krzepnięcia natomiast pośredniczy w procesie przekształcenia protrombiny w trombinę.

Prowadzone na przestrzeni ostatnich lat badania niezmiennie wskazują na występowanie przewlekłych niedoborów wapnia w diecie Polaków. Jest to sytuacja bardzo niepokojąca, gdyż wapń należy do grupy składników pożywienia, których niedobór wpływa na występowanie różnorodnych objawów chorobowych.

Deficyt wapnia może przejawiać się tężyczką, hipotensją, zaburzeniami rytmu bądź niewydolnością serca. Konsekwencją długotrwałej niedostatecznej podaży wapnia wraz z dietą może być zaburzenie procesu wzrostu i mineralizacji kostnej, co w rezultacie może przyczynić się do rozwoju krzywicy, osteomalacji lub osteoporozy.

Dowiedziono, iż zapewnienie odpowiedniej podaży wapnia wraz z pożywieniem skutkować może zmniejszeniem ryzyka rozwoju nadciśnienia, zespołu metabolicznego oraz niektórych rodzajów nowotworów. Inne doniesienia wskazują, iż niskie spożycie wapnia nasila lipogenezę oraz jednocześnie hamuje lipolizę w adypocytach. Zjawisko to może sprzyjać nadmiernemu gromadzeniu się tkanki tłuszczowej w organizmie. Innymi słowy, długotrwały niedobór wapnia w diecie ma ścisły związek z tendencją do rozwoju nadwagi i otyłości.

Aby uniknąć wspomnianych wyżej zaburzeń zdrowotnych należy dbać o właściwą podaż wapnia w diecie już od pierwszych lat życia. Średnie zapotrzebowania na ten pierwiastek u osoby dorosłej wynosi 1000 – 1200 mg na dobę.

Żywnością charakteryzującą się wysoką zawartością łatwo przyswajalnego wapnia są przede wszystkim produkty mleczne. Tak wysoka przyswajalność tego pierwiastka z mleka i jego przetworów uwarunkowana jest obecnością w nich laktozy oraz występowania odpowiedniego stosunku między wapniem a fosforem. Alternatywą dla osób cierpiących z powodu nietolerancji laktozy mogą stać się fermentowane produkty mleczne (jogurt, kefir, maślanka, mleko acidofilne), w których dzięki dobroczynnym szczepom bakteryjnym, cukier mleczny ulega częściowemu przekształceniu w kwas mlekowy.

Z uwagi na częste występowanie alergii i nietolerancji białek mleka niejednokrotnie konieczna staje się eliminacja produktów mlecznych z diety. Niezbędną ilość wapnia należy zapewnić w takim przypadku poprzez spożywanie żywności pochodzenia roślinnego oraz produktów wzbogacanych w ten pierwiastek. Dobrym roślinnym źródłem wapnia są warzywa kapustne oraz nasiona roślin strączkowych. Często niezbędna staje się również regularna suplementacja preparatami wapnia.

Wykształcenie odpowiednich nawyków żywieniowych, jak i właściwe zbilansowanie diety już od pierwszych lat życia sprzyja prawidłowemu rozwojowi oraz funkcjonowaniu organizmu. Pamiętajmy, że zapewnienie stałej realizacji zalecanego dziennego spożycia wapnia w okresie wczesnego dzieciństwa oraz dorastania decyduje o osiągnięciu prawidłowej szczytowej masy kostnej oraz zmniejszeniu ryzyka rozwoju osteoporozy w wieku dojrzałym. Ponadto, coraz więcej badań naukowych wskazuje na fakt, iż właściwa podaż wapnia w codziennej diecie może uchronić nas przed rozwojem chorób cywilizacyjnych, które są głównym zagrożeniem zdrowia publicznego w obecnych czasach.

PREBIOTYK I PROBIOTYK - W CZYM TKWI RÓŻNICA?
Zgodnie z przyjętą definicją prebiotykami nazywamy składniki żywności, które nie podlegają trawieniu oraz wchłanianiu. W jelicie grubym natomiast, ulegają procesowi wybiórczej fermentacji, stymulując w ten sposób wzrost oraz aktywność wybranych drobnoustrojów w przewodzie pokarmowym. Do prebiotyków zalicza się pochodne fruktozy (inulina, oligofruktoza, fruktooligosacharydy) oraz galaktozy (galaktooligosacharydy), a także L-karnitynę, laktulozę, pektyny, gumę guar oraz skrobię.
Prebiotyki występują naturalnie w mleku wszystkich ssaków łożyskowych. Są także składnikiem grzybów, bakterii oraz roślin, takich jak: owies, pszenica, jęczmień, cykoria, banany, cebula, czosnek, karczochy oraz szparagi. Na skutek fermentacji bakteryjnej prebiotyków, do której dochodzi w jelicie grubym, powstają krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe. Kwasy te powodują obniżenie pH treści jelitowej, przyczyniając się do zahamowania rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych. Ponadto wykazano odżywcze oddziaływanie wspomnianych kwasów tłuszczowych na nabłonek jelitowy, a także zdolność pobudzania procesów jego regeneracji. Prebiotyki stymulują również jelitową produkcję naturalnych antybiotyków o szerokim spektrum działania, takich jak: nizyna lub laktocina.
Oligosacharydy są oporne na działanie enzymów trawiennych przewodu pokarmowego, przez co stanowią idealną pożywkę dla bakterii jelitowych, przede wszystkim szczepów probiotycznych.
Probiotyki definiowane są jako jedno- lub wielokomórkowe żywe drobnoustroje, które posiadają zdolność modyfikacji mikroflory jelitowej organizmu człowieka, wywierając w ten sposób korzystny wpływ na zdrowie. Do grupy mikroorganizmów o udowodnionym działaniu prozdrowotnym należą głównie bakterie fermentacji mlekowej z rodziny Lactobacillus i Bifidobacterium oraz drożdże z gatunku Saccharomyces. Połączenie probiotyków z substancjami posiadającymi właściwości prebiotyczne określane jest mianem synbiotyku.
Efektem metabolizmu bakterii kwasu mlekowego jest przekształcenie cukrów naturalnie zawartych w żywności w kwas mlekowy. Właściwość tą wykorzystuje się od tysięcy lat do wytwarzania fermentowanych produktów mlecznych (jogurtów, kefirów, maślanki, mleka acydofilnego, serów), a także marynowania warzyw, produkcji wina, suszonych mięs, ryb oraz kiełbas.
Podstawowe zadanie bakterii probiotycznych w organizmie człowieka polega hamowaniu rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych oraz stymulowaniu układu immunologicznego do ich zwalczania. Probiotyki wspomagają także funkcje fizjologiczne uczestnicząc w jelitowej syntezie witamin: K, B1, B2, B12, kwasu foliowego oraz biotyny, a także biorąc udział w procesie trawienia laktozy, co może łagodzić lub nawet zlikwidować objawy nietolerancji pokarmowej.